Ό ενοχλημένος  ενοχλητικός
                                                                                                           
                                                                                                            1
                                                                                                              22-05-2010

Σκηνή 1

             Είναι πρωί, ο Νίκος βγάζει από την αυλή τού σπιτιού του την μεγάλη
μοτοκρός του σέρνοντάς την με τα χέρια και την αράζει στο πεζοδρόμιο δίπλα
και αριστερά από το περίπτερο. Φορά το κράνος του, την καβαλά, βάζει εμπρός και μαρσάρει 4-5 φορές. Σείεται η περιοχή από την ελεύθερη εξάτμισή της.
             Πηδά με την μότο του από το πεζοδρόμιο στο δρόμο, στρίβει δεξιά και περνώντας εμπρός από το περίπτερο, κάνει σούζα και με τρομερό θόρυβο από τις εξατμίσεις χάνεται στο βάθος τού δρόμου.
             Ο Κώστας αμέσως βγάζει το μισό του σχεδόν σώμα από το 
                   παράθυρο τού περιπτέρου και φωνάζει ωρυόμενος στρέφοντας το κεφάλι του δεξιά προς την μοτοσικλέτα πού απομακρύνεται: Ηλίθιε!!!, βλάκα!!!, θα στην σπάσω!!! κουνώντας και τα δύο του χέρια νευρικά.
             Την ίδια στιγμή, μία μεσόκοπη κυρία πού βρίσκεται μπροστά στο περίπτερο χωρίς να πεί λέξη, μουντζώνει με το δεξί προς το μέρος τής μότο κάνοντας ένα μορφασμό πόνου.

Σκηνή 2

             Διακρίνεται η μοτοσικλέτα του Νίκου αραγμένη στην άκρη του δρόμου. Δέκα μέτρα μακρύτερα ο Νίκος έχει στα πόδια του το κομπρεσέρ. Φορά τα κίτρινα γυαλιά του, βάζει τις μικρές ωτοασπίδες στα αυτιά του και σφηνώνει το μπλε και με δυό κόμπους μαντίλι στο κεφάλι του. Σηκώνει το πιστολέτο από τα πόδια του και αρχίζει να σκάβει στο δρόμο.
             Ο Παναγιώτης πού είναι μερικά μέτρα πιο πέρα, του κάνει νοήματα με νεύρο αλλά ο Νίκος δεν τον βλέπει. Πηγαίνει προς το μέρος του βιαστικά κουνώντας τα χέρια του και ο Νίκος τον αντιλαμβάνεται πριν φθάσει κοντά του και σταματά το σκάψιμο.
             Παναγιώτης: Ρε Νίκο, εφτά και δέκα η ώρα, θα ξυπνήσουμε τον κόσμο…και απλώνει τα χέρια με απόγνωση και απορία.
             Νίκος: Έλα τώρα, δεν κοιμάται κανείς!! Έλα να πιάσουμε δουλειά  γιατί αργότερα με την ζέστη θα κρεμάσουμε…
             Παναγιώτης: Σταμάτα σού λέω!! Θα μας κρεμάσει η Αστυνομία όχι η ζέστη. Κάθε μέρα τα ίδια... είναι και νοσοκομείο πιο πέρα…    
             Νίκος: Ξεκίνα να αρχίσουμε,  θα πιάσει η ζέστη σού λέω…
Βάζει εμπρός το πιστολέτο του και αρχίζει την δουλειά.
             Ο Παναγιώτης βάζει στα αυτιά του τις τεράστιες ωτοασπίδες του, βάζει μετά τα χέρια του στην μέση και παρακολουθεί τον Νίκο πού σκάβει τον δρόμο.

Σκηνή 3                                                                                                           2

             Ο Νίκος είναι στο μπάνιο του σπιτιού του και η πόρτα μισάνοιχτη.
Διακρίνεται γυμνός από την μέση και επάνω. Κοιτάζεται στον καθρέφτη και σκουπίζει με μια μεγάλη μπλέ πετσέτα το σώμα και το κεφάλι του.
             Φαίνεται ανήσυχος. Κρεμάει την πετσέτα, γέρνει το κεφάλι του δεξιά, βάζει τον δείκτη του χεριού του στο δεξί του αυτί και κουνάει το χέρι του νευρικά σαν να προσπαθεί να διώξει το νερό από μέσα.
             Ακούγεται η φωνή της γυναίκας του.
             Μαρία: Έλα αγάπη μου να φάμε!!
             Ο Νίκος δεν απαντά. Κάνει ένα μορφασμό πόνου, δυσφορίας και συνεχίζει να τινάζει το κεφάλι του δεξιά.
             Μαρία: Αγάπη μου, τελείωσες;
             Νίκος: Βρε Μαρία, κάτι δεν πάει καλά…
             Εμφανίζεται η γυναίκα του στην μισάνοιχτη πόρτα, κοντοστέκεται, βλέπει τον άνδρα της να κοιτάζει ίσια στον καθρέφτη και να ξύνει ανήσυχος το δεξί του αυτί.
             Μαρία: Τι έχεις Νίκο μου;
             Πλησιάζει προς το μέρος του, τον πιάνει από το αριστερό μπράτσο και τον κοιτάζει στα μάτια παίρνοντας την έκφραση της ανησυχίας.
             Νίκος: Το αυτί μου!!!
             Μαρία: Τι έχει το αυτί σου Νίκο μου;
             Νίκος: Δεν ακούω καλά ρε Μαρία, έχω ένα έντονο βόμβο…σαν νάμε σε εργοστάσιο, μπούκωμα έχω… δεν ξέρω τι έχω…δεν είμαι καλά…
             Μαρία: Μην ανησυχείς, οχτώ ώρες κομπρεσέρ…έγινε το κεφάλι σου τούμπανο…έλα να φάμε και να ξαπλώσουμε και θα σού περάσει.
             Νίκος: Δεν έχω όρεξη για φαγητό, πάμε τώρα σ’ένα γιατρό, να μού φύγει η ιδέα. ..

Σκηνή 4                                                                                                                  

             Σε ένα γραφικό ουζερί πλάι στην θάλασσα, κάτω από τα αλμυρίκια και τις κληματαριές, ο Νίκος και ο Παναγιώτης απολαμβάνουν το ουζάκι τους και το ηλιοβασίλεμα.
             Παναγιώτης: Τι λές ρε φίλε; τέτοια ζημιά;
Του λέει μασώντας και κοιτάζοντάς τον μές τα μάτια και με απορία.
             Νίκος: Πέντε μέρες Παναγιώτη μου, πέντε μέρες στο νοσοκομείο με ορούς, χάπια, ενδοφλέβιες κορτιζόνες…δράμα σού λέω…Άσε πού με φώτισε ο θεός να πάω γρήγορα σε γιατρό…αλλιώς… θα γινόμουνα κουφάλογο.
             Παίρνει ο Νίκος με το πιρουνάκι ένα κομμάτι χταπόδι, το βάζει στο στόμα και σηκώνει το ποτήρι με το ουζάκι, λέγοντας:  Άντε νάμαστε καλά!!!
             Παναγιώτης: Έλα, στην υγειά μας!!!
Σηκώνει το ποτήρι του και τσουγκρίζει. Το πίνουν και οι δυό μονοκοπανιά.
             Παναγιώτης: Αυτό το κομπρεσέρ… είναι θάνατος!!

                                                                                                                             3

                                    Νίκος: Μόνο το κομπρεσέρ; Η μηχανή; Πού πήγα ο βλάκας και πλήρωσα ένα σωρό λεφτά για να αλλάξω την εξάτμιση…Αυτά  Παναγιώτη μου  τελειώσανε…Πήγα χθές και άλλαξα την εξάτμιση και με διακόσια να τρέξεις, ούτε σαν παπί δεν ακούγεται. Και στην δουλειά ...άσε…με τετραπλές ωτοασπίδες θα έρχομαι, τίποτα δεν θα περνάει…

Σκηνή 5

             Είναι πρωί, ο Νίκος σέρνει την μοτό του από την αυλή του στο πεζοδρόμιο και την αράζει όπως πάντα δίπλα στο περίπτερο. Βάζει προσεκτικά τις ωτοασπίδες του, και παίρνει το κράνος του έτοιμος να το φορέσει.
             Ο Κώστας ο περιπτεράς έξω από το περίπτερο τακτοποιεί τα περιοδικά. Κοντά του ένας κύριος της γειτονιάς περιμένει να πάρει τα τσιγάρα του.
             Βλέποντας τον Νίκο να ετοιμάζεται να βάλει εμπρός την μηχανή του, έμειναν ακίνητοι και οι δυό και τον κοίταξαν με μοχθηρό ύφος.
             Κώστας: Θα τον βρίσω!!
Λέει σκύβοντας στο αυτί του κυρίου.
             Άγνωστος κύριος: Σπάσιμο το κεφάλι του θέλει…καιρό είχαμε να τον ακούσουμε…
             Στο γιαπί, στην άλλη πλευρά του δρόμου απέναντι από το περίπτερο, τρείς εργάτες φωνάζουν και καρφώνουν σανίδες.
             Ο Νίκος έξαλλος τους φωνάζει τεντώνοντας νευρικά το αριστερό του χέρι: Ρέ βλάκες; καρφώνετε τέτοια ώρα; δεν σέβεστε τίποτα;
             Ξάφνου, τον διακόπτουν  φοβεροί θόρυβοι. Δύο μεγάλες μοτοσικλέτες περνούν με φοβερή ταχύτητα από εμπρός τους. Ο θόρυβος από τις  ελεύθερες εξατμίσεις τους κάνουν να ανατριχιάσουν…
             Ο Νίκος εγκαταλείπει το κράνος του, πού κρατούσε στην σέλα της μοτό και ξεχύνεται μαινόμενος στον δρόμο ουρλιάζοντας: Αλήτες!!!, γάιδαροι!!!,  ζώα!!!
             Επιστρέφει εκνευρισμένος και με μεγάλα βήματα. Φορά το κράνος του, καβαλά την μοτό του και απαλά σαν να γλιστρά, απομακρύνεται…
             Ο Κώστας και ο πελάτης του αλληλοκοιτάζονται με απορία…
             Ό άγνωστος κύριος κάνει τον σταυρό του…
             Ο Κώστας μονολογεί: Ντουφεκισμένος είναι ο άνθρωπος…

    
                                                                                                Γιώργος Σκόκος