Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ

ΣΚΗΝΗ 1
Ενα ζευγάρι τρώει κεφτεδάκια στο τραπέζι της κουζίνας.Το δωμάτιο είναι καθαρό και απλό.Ο άντρας φαίνεται αρκετά μεγαλύτερος από τη γυναίκα.Κοντός με φαλακρίτσα.Η γυναίκα του απεριποίητη,αλλά όμορφη με κατάμαυρα μακριά μαλλιά. .Όσο τρώει κοιτάζει μόνο το φαγητό της και φαίνεται σα να σκέφτεται κάτι άλλο.Σα να μην ανήκει σ'αυτό το κάδρο.Ο άντρας όσο τρώει  την κοιτάζει παράξενα, με μίσος.Μάλιστα κάθε φορά που κατεβάζει το πηρούνι στο πιάτο,το χτυπά με δύναμη.Γενικά βλέπουμε ένα αταίριαστο ζευγάρι.Ο απορροφητήρας ,πάνω από τα μάτια της κουζίνας δουλεύει.
''Γιατί δεν τον κλείνεις;Μου πήρε τ'αυτιά.Θα πάω στη δουλειά και θα βουίζουν τ'αυτιά μου.''
Η γυναίκα αμέσως και χωρίς να μιλήσει σηκώνεται,τον κλείνει και κάθεται ξανά στη θέση της.
''Γιατί δεν μιλάς;Ποτέ δεν μιλάς.Από τότε που σε παντρεύτηκα λες και έχεις καταπιεί τη γλώσσα σου.''
Συνεχίζει το φαγητό της  χωρίς καν να τον κοιτάξει.Αυτό τον εξοργίζει περισσότερο.
''Σήμερα το πρωί που γύρισα απ'τη δουλειά πάλι δεν ήθελες να κάνουμε έρωτα.Γιατί;Δεν είμαι αρκετά καλός για σένα;''
Κάνει μιά παύση,όχι γιατί περιμένει απάντηση,αλλά γιατί σκέφτεται την επόμενη πρόταση που θα πεί.
''Δυό χρόνια τώρα.Ανάθεμα την μάνα μου που επέμενε να σε γνωρίσω.Παντρεύεται κανείς με προξενειό σ'αυτόν τον αιώνα;
Κάθε βράδυ δουλεύω σα σκύλος και δεν υπάρχει αναγνώριση.''
Σηκώνεται όρθιος με αποφασιστικότητα.Παίρνει ένα κομμάτι ψωμί και το πετά στον αέρα.Το πνιχτό γέλιο της γυναίκας όταν αποτυγχάνει να το ξαναπιάσει ,τον κάνει να κοκκινήσει από θυμό.
''Θα σε εκδικηθώ.Είμαι άχρηστος ε;Θα τον δεις τον άχρηστο.Σήμερα κιόλας.Δε μου κάθεσαι ε;Υπάρχουν κι άλλες γυναίκες.Σήμερα το βράδυ θα πάω με άλλη.Με άλλες.Να σε δω πως θα γελάς τότε.''
Το γέλιο της γίνεται πιό έντονο τώρα.Και δεν μπορεί να το σταματήσει.Ο άντρας παίρνει το σακκάκι που κρέμεται στην καρέκλα πίσω του και φεύγει.Ρίχνει μιά τελευταία ματιά ελπίζοντας σε μιά αντίδραση αλλά τίποτε.Μόνο το γέλιο της.Όταν φτάνει στην εξώπορτα μονάχα ακούει τη φωνή της.
''Μόνο με  λεφτά μπορείς να το κάνεις .''Βροντά την πόρτα πίσω του.

ΣΚΗΝΗ 2(έξω- σε ένα στενό δρομάκι με μπαρ και γυναίκες)
Ο άντρας βρίσκεται σε ένα στενό δρομάκι.Είναι φανερό ότι έχει πιεί γιατί παραπατά.
Βγάζει το κινητό και πληκτρολογεί ένα νούμερο.
''Έλα Πέτρο εδώ είμαι.Που πάω τώρα;''
Κουνάει το κεφάλι καθώς ακούει τον συνομιλητή του.
''Εντάξει.Θα μπω σε κάποιο σπίτι.''
Περπατά για λίγο προσπαθώντας να διαλέξει σπίτι.Ξαφνικά μπαίνει αποφασιστικά σε ένα.Λίγη ώρα μετά βγαίνει απογοητευμένος και τηλεφωνεί ξανά στον Πέτρο.
''Ρε συ Πέτρο μπήκα σε ένα κι αυτή ήταν κουτσή.''
Πέτρος - ''Και λοιπόν;Κούτσαινε και στο κρεββάτι;''
                ''Όχι δεν κούτσαινε στο κρεββάτι αλλά........''
Πέτρος -''Ε τότε ;''
                ''Να φοβήθηκα μήπως δεν μπορέσω.''
Πέτρος -''Κοίταξε για να τελειώνουμε,γιατί πρέπει να έρθεις να μ'αλλάξεις.Εγώ δεν δουλεύω και δεύτερη νύχτα.Βρες μία που δεν είναι κουτσή ή τυφλή ή δεν ξέρω και γω τί άλλο και τελείωνε.Ή μάλλον άκου.Στο βάθος,στο τέλος του δρόμου,υπάρχει ένα σπίτι που είναι βαμμένο κίτρινο απ'έξω.Εκεί θα βρείς την Έλλη.Σ'αυτήν πάω εγώ.Δεν υπάρχει καλύτερη.Εκτός αν σ'ενοχλεί που πάω και γω μαζί της.''
Κλείνει το τηλέφωνο χωρίς ν'απαντήσει και κλωτσά με μανία ένα άδειο κουτάκι που βρέθηκε μπροστά του.Στο βάθος αριστερά βλέπει το κίτρινο σπίτι που του περιέγραψε ο Πέτρος.Προχωρά προς τα κει.Ρίχνει μιά ματιά μέσα απ'τη μισάνοιχτη πόρτα και βλέπει μιά καλοσχηματισμένη φιγούρα με ξανθά υπέροχα μαλλιά.Δίπλα της μιά γριά μ'ένα τσιγάρο στο στόμα.
ΣΚΗΝΗ 3 (στο σπίτι)
Χαμογελά με ευχαρίστηση και μπαίνει μέσα.Η γριά γυναίκα τον υποδέχεται με χαμόγελο και τον βάζει να καθίσει με το ζόρι σε μιά ξύλινη παλιά καρέκλα.Την ίδια στιγμή η ξανθιά γυναίκα χωρίς να κοιτάξει μπαίνει σ'ένα δωμάτιο.Η γριά τον πιάνει ξανά απ'το χέρι και τον οδηγεί αυτή τη φορά σ'ένα άλλο δωμάτιο.
''Περίμενε εδώ.Βγάλε τα ρούχα και ξάπλωσε.Τελειώνει με τον άλλον και έρχεται.''
Κοιτάζει γύρω του,βγάζει τα ρούχα και ξαπλώνει.Ο φωτισμός είναι ελάχιστος εκεί μέσα.Σηκώνει τα πόδια ψηλά και τα κοιτάζει.
''Να βγάλω και τις κάλτσες; ''αναρωτιέται .Ανασηκώνεται αποφασιστικά και πάει να τις βγάλει.Εκείνη τη στιγμή μπαίνει η ξανθιά γυναίκα.Την κοιτάζει και ένα χαμόγελο ευχαρίστησης διαγράφεται στο πρόσωπό του.Δεν μπορεί να διακρίνει πολλά,αλλά το σώμα της είναι καταπληκτικό.Δεν άντεξε περισσότερο από δυό λεπτά.Έμεινε ξαπλωμένος μπρούμητα ,αποχαυνωμένος,με το κεφάλι γυρισμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να βλέπει την γυναίκα.Χαμογελά γιατί νιώθει ότι πήρε την εκδίκησή του.
Η γυναίκα ανεβάζει το εσώρουχο,πάει προς την πόρτα και τον κοιτά χαμογελώντας.
Ανοίγει την πόρτα,και βγαίνει έξω.Ο άντρας μέσα νιώθει απέραντη ευχαρίστηση.
Ξανανοίγει ή πόρτα και φαίνεται μόνο το κεφάλι της αυτή τη φορά χωρίς την ξανθιά περούκα.
''Αν πας στο σπίτι τώρα,τα κεφτεδάκια απ'το μεσημέρι είναι στο φούρνο.Βάλε να φας.''
Εκείνο το συνηθισμένο πνιχτό, κοροιδευτικό γέλιο της,τον έκανε να κοκκαλώσει.