Ιωάννα Βακάλη

Τα θλιμμένα πρόσωπά μου

2012

Βιογραφικό 

Η Ιωάννα Βακάλη γεννήθηκε το Μάιο του 1976 στα Εξάρχεια. Σπούδασε Φιλοσοφία, Παιδαγωγική και Ψυχολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και συνέχισε με μετεκπαίδευση στην Ειδική Αγωγή στο Κέντρο Ψυχοφυσιολογίας και Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα θεάτρου, κινηματογράφου και φωτογραφίας σε ιδιωτικές σχολές και εργαστήρια. 
Έχει εργαστεί σε διάφορες δουλειές ως φιλόλογος, dj, βιβλιοπώλισσα, παιδαγωγός σε ίδρυμα με κακοποιημένα παιδιά, μουσικός αρθρογράφος, ηθοποιός, υπάλληλος του Υπουργείου Πολιτισμού, σε γραφείο πολιτιστικών εκδηλώσεων, σε ειδικό σχολείο, στο κέντρο διαπολιτισμικής αγωγής του Ε.κ.πα. κλπ κλπ.
Γράφει θεατρικά έργα, σενάρια, ποιήματα και διηγήματα και έχει σκηνοθετήσει δύο ταινίες μικρού μήκους. 

Φιλμογραφία

-«Ελευθερία»(ταινία μικρού μήκους,18’ σενάριο και σκηνοθεσία)
-«31 Δεκεμβρίου» (ταινία μικρού μήκους, 6’σκηνοθεσία)

ΣΥΝΟΨΗ
Η στιγμή που ο νεαρός Αλέξανδρος θα καταλάβει ότι το φαινόμενο της κρίσης δεν είναι τόσο μακριά του όσο νόμιζε.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ένας νεαρός ερασιτέχνης φωτογράφος απαθανατίζει άτομα που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας λόγω της κρίσης  και έχει φτιάξει ένα φωτογραφικό blog που ονομάζεται «Τα θλιμμένα πρόσωπα της κρίσης». Όταν καταλαβαίνει ότι η κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι τόσο μακριά του όσο νόμιζε τότε θα  συνειδητοποιήσει το ουσιαστικό μέγεθος του προβλήματος και τα συναισθήματα που μπορεί να οδηγήσει μια τέτοια κατάσταση και θα σταματήσει  οριστικά το μέχρι τώρα ευχάριστο χόμπυ του.

1-ΕΣΩΤ/ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ/ΜΕΣΗΜΕΡΙ
Ο Αλέξανδρος (γύρω στα 22-23) κάθεται στο γραφείο του μπροστά από τον υπολογιστή. Το δωμάτιό του είναι αρκετά μεγάλο και έχει σχεδόν παιδική διακόσμηση. Ακούγεται ηλεκτρονική μουσική από τα ηχεία του υπολογιστή.
Η κάμερα πλησιάζει για να μας αποκαλύψει ότι κάνει αντιγραφή από ένα αρχείο μιας φωτογραφίας που απεικονίζει ένα ζητιάνο. Την «περνάει» στο blog του που έχει τον τίτλο «Τα θλιμμένα πρόσωπα της κρίσης» Κάνει scroll για να μας αποκαλύψει και τις υπόλοιπες ασπρόμαυρες φωτογραφίες από ζητιάνους, ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια, αυτοσχέδιες πινακίδες που γράφουν «Εχο τρηα πεδηα. Πιναμαι» κλπ κλπ. Κοντινό στο ικανοποιημένο πρόσωπό του από την καλή δουλειά που έκανε.

ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ(από μέσα):
Αλέξανδρε! Θα ρθεις επιτέλους; Θα γίνουν παγάκια οι φακές σου! Δεν τις ξαναζεσταίνω!

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ:
Έρχομαι!(Βλέποντας στο blog του  έναν πολύ αδύνατο ζητιάνο) Που να σε είχα τώρα να σου δινα τις βρωμοφακές. (φωνάζει δυνατά για να τον ακούσει η μαμά του) Τις σιχαίνομαι τις φακές!

ΜΗTEΡΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ(από μέσα):
Έλα βρε τώρα να φας και το βράδυ παραγγέλνουμε πίτσα.

2-ΕΞΩΤ/ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ/ΑΠΟΓΕΥΜΑ
Ο Αλέξανδρος περπατάει στο δρόμο με τη φωτογραφική του μηχανή κρεμασμένη στον ώμο του. Παρατηρεί τους περαστικούς. Περνάει από ένα ζητιάνο που κάθεται στο δρόμο σκυμμένος. Βλέπουμε το ζητιάνο από το φακό της φωτογραφικής του μηχανής , ακούγεται το κλικ και φαίνεται η φωτογραφία ασπρόμαυρη.
Συνεχίζει την περιπλάνηση του. Τα πλάνα εναλλάσσονται σε μακρινά του Αλέξανδρου που περπατάει ανάμεσα σε κόσμο, σε κοντινά του παρατηρητικού του βλέμματος και σε  πλάνα της προσωπικής του ματιάς που στέκονται σε ανθρώπους που τον προσπερνούν, βλέμματα, σε οπίσθια  και πόδια γυναικών, σε γέρους, σε παιδιά.
 Στην περιπλάνηση του συναντάει έναν άστεγο που ετοιμάζει τη στρωματσάδα του σε μία γωνία έξω από ένα κατάστημα. Πλησιάζει με τη μηχανή, στήνεται σε πόζα επαγγελματία φωτογράφου και τραβάει τον άστεγο. Η εικόνα του άστεγου γίνεται ασπρόμαυρη.

3-ΕΣΩΤ/ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ/ΒΡΑΔΥ
Το πλάνο ανοίγει από την ασπρόμαυρη φωτογραφία του άστεγου σε ολόκληρη την οθόνη του υπολογιστή του Αλέξανδρου. Κοντινό στο πρόσωπο του Αλέξανδρου που έχει το ελαφρώς υπεροπτικό ύφος του «μεγάλου φωτορεπόρτερ». Κλείνει τον υπολογιστή και σηκώνεται να ετοιμαστεί για να κοιμηθεί.

4- ΕΞΩΤ/ΔΡΟΜΟΣ/ΜΕΣΗΜΕΡΙ
Ο Αλέξανδρος περπατάει στο δρόμο. Είναι μια ηλιόλουστη μέρα και είναι εμφανώς καλοδιάθετος. Από μακριά βλέπει μία γυναίκα να ψάχνει σκυμμένη στους κάδους της ανακύκλωσης. Μαζί της ένα μικρό παιδί. Επιταχύνει το βήμα του και ετοιμάζει τη μηχανή για να μη χάσει το «λαβράκι». Έχει πλησιάσει αρκετά. Από το φακό της μηχανής του βλέπουμε σε αρκετά κοντινό τη γυναίκα που βγάζει γυάλινα μπουκάλια από τον κάδο και τα βάζει σε ένα σάκο που κρατάει. Ακούμε το κλικ και βλέπουμε την ασπρόμαυρη φωτογραφία της. Ξαναδοκιμάζει μία δεύτερη λήψη. Μέσα από το φακό του βλέπουμε την γυναίκα που γυρίζει και τον κοιτάζει.

ΘΕΙΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ
Αλέξανδρε;

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Θεία Δέσποινα;(Κοιτάζει το παιδί)Μιχαλάκη; Τι κάνετε; Καλά;
Η Γυναίκα προσπαθεί να κρύψει τη ντροπή της. Πιάνει τον μικρό από το χέρι. 

ΘΕΙΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ
Να εδώ… Μαζεύουμε μπουκάλια για να τα πάμε στην ανακύκλωση.
Ο Αλέξανδρος την κοιτάει αποσβολωμένος. Έχει μείνει άφωνος.

ΘΕΙΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ
Τι Αλέξανδρε; Δεν κλέβουμε. Δε ζητιανεύουμε. Μπουκάλια μαζεύουμε να τα πάμε στη μηχανή έξω από το σούπερ μάρκετ. Ένα μπουκάλι ένα λεπτό. 
Ο Αλέξανδρος προσπαθεί να βρει κάτι να πει. Δεν τα καταφέρνει.

ΘΕΙΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ
Δε σου πε η μαμά σου; Τον θείο σου τον απολύσανε απ’το τυπογραφείο. Εγώ σαρανταπέντε χρονών με δύο παιδιά δε με παίρνει κανείς. 

Τον κοιτάζει έντονα. Μισή ντροπή μισή θυμός. Η φωτογραφική μηχανή του κρέμεται στο χέρι του.

Δεν κάνω κάτι κακό, αγάπη μου. Τα παιδιά έχουν αρχίσει και πεινάνε. Δε σου πε τίποτα η μαμά σου; (Κοιτάζει το σάκο με τα μπουκάλια)Ένα μπουκάλι ένα λεπτό. Σαρανταπέντε μπουκάλια ένα κουτί γάλα εβαπορέ από τα φτηνά… Αλέξανδρε.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Εντάξει, θεία. Ναι μια χαρά. Φεύγω τώρα. Πάω στη σχολή. Χαιρετίσματα στο θείο,ε; Γειά σου Μιχαλάκη.( του ανακατεύει τα μαλλιά. Ο Μιχαλάκης του χαμογελάει πλατιά) 

5-ΕΣΩΤ/ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ/ΒΡΑΔΥ
Ο Αλέξανδρος βαθιά προβληματισμένος στο γραφείο του. Κοιτάζει τo blog με τις φωτογραφίες. Στην οθόνη σβήνει  το «της κρίσης» και το αντικαθιστά από το «μου». Φαίνεται ολόκληρος ο τίτλος «Τα θλιμμένα πρόσωπά μου». 
Τα μάτια του είναι βουρκωμένα. Επιλέγει όλη τη σελίδα. Το δάχτυλο του αιωρείται αναποφάσιστα πάνω από το πλήκτρο delete μέχρι που αποφασίζει και το πατάει.

ΤΕΛΟΣ